در شبي تاريک که صدائي با صدائي در نمي آميخت و کسي

 کس را نميديد از ره نزديک ، يک نفر از صخره هاي کوه بالا رفت

 و به ناخنهاي خون آلود روي سنگي کند نقشي را و از آن

پس نديدش ، هيچکس او را ... شسته باران رنگ خوني را که

 از زخم تنش جوشيد و روي صخره ها خشکيد . از ميان برده است ،

طوفان نقشهايي را که بجا از کف پايش .

گر نشان از هر که پرسي باز ، بر نخواهد آمد آوايش...

آن شب هيچکس از راه نمي آمد تا خبر آرد از آن رنگي که که در

کار شکفتن بود . کوه : سنگين ، سر گردان ، خونسرد .

باد ، آمد ولي خاموش . ابر پر مي زد ولي آرام .

ليک آن لحظه که ناخنهاي دست آشناي راز رفت

تا بر تخته سنگي کار کندن را کند آغاز ،

رعد غريد کوه ها را لرزاند .

برق روشن کرد سنگي را که حک شد

 روي آن در لحظه اي کوتاه پيکر نقشي که بايد جاودان ميماند .

 امشب باد و باران هر دو مي کوبند :

 باد خواهد بر کند از جاي سنگي را و باران هم خواهد

 از آن سنگ نقشي را فرو شويد ... هر دو ميکوشند ،

 هر دو مي خروشند . ليک سنگ بي محابا

 در ستيغ کوه مانده بر جا استوار ، انگار با زنجير پولادين... .

سالها آن را نفرسوده است ، کوه اگر در خويشتن پيچد ،

سنگ بر جا همچنان خونسرد مي ماند

 و نمي فرسايد آن نقشي که رويش کند در يک فرصت باريک

( در شبي تاريک... )

 سهراب سپهری

عشق من در اثر عشق دگر پرپر شد

من ندانم چه کسی از گل من بهتر شد

ولی دانم همین را که از وجودت

تمام عمر من یکدم به سر شد

زدم آتش به قلبم زین جدایی،بی وفایی

ندانستم تو هم در آن دلم داری صفایی

1386/11/3

گفتمش دل مي‏خري؟! پرسيد چند؟! گفتمش: دل مال تو، تنها بخند. خنده کرد و دل ز دستانم ربود تا به خود باز آمدم او رفته بود دل ز دستش روي خاک افتاده بود جاي پايش روي دل جا مانده بود

لطفاً ادامه ای کاش ...  رو در نظر سنجی پست زیر بنویسید

ای کاش....

ادامه اش رو خودت بنویس تو قسمت نظرات 

چقدر دوست داشتم يک نفر از من مي پرسيد چرا نگاه هايت انقدر

 غمگين است ؟ چرا لبخندهايت انقدر بي رنگ است ؟ اما افسوس ...

هيچ کس نبود هميشه من بودم و من و تنهايي پر از خاطره . اري با تو

هستم .. با تويي که از کنارم گذشتي... و حتي يک بار هم نپرسيدي

چرا چشم هايت هميشه باراني است!!!

که آمد آن خزان بی وفایی                بکرد آن روز اول را تباهی

که یعنی عشق یعنی که جدایی        که عشق از سر فتادن ،بی وفایی

وفایی که نداری تو عزیزم                 نباید میشیدی یکدم نصیبم

که امروز از فراقت من بسوزم            به سان برگ خشکی در غمایم

بسرزد مح مود(محمود) این را بگوید    که در دل بی وفایی وا گذارد

دیماه ۸۶

بشناس مرا حکایتی غمگینم

من اینم و غرق خستگی آمده ام

از شهر یگانگی فراموشش کن

از شهر هزار دستگی آمده ام

زمان! به من آموخت كه دست دادن معني رفاقت نيست.... بوسيدن قول ماندن نيست..... و عشق ورزيدن ضمانت تنها نشدن نيست

هر روز صبح در آفريقا وقتي خورشيد طلوع مي کند يک غرال شروع به دويدن ميکند و مي داند سرعتش بايد از يک شير بيشتر باشد تا کشته نشود هر روز صبح در آفريقا وقتي خورشيد طلوع مي کند يک شير شروع به دويدن مي کند و مي داند که بايد سريع تر از آن غزال بدود تا از گرسنگي نمي رد مهم نيست غزال هستي يا شير با طلوع خورشيد دويدن را آغاز کن.

اگر کسي مرا خواست بگوييد رفته باران ها را تماشا کند

    و اگر اصرار کرد بگوييد براي ديدن طوفانها رفته است
  
 و اگر بازم سماجت کرد بگوييد رفته تا ديگر بر نگردد

فرشتگان روزي از خدا پرسيدند :خدايا تو که بشر را اينقدر دوست داري غم را چرا آفريدي؟ خداوند گفت:غم را بخاطر خودم آفريدم چون اين مخلوق من که خوب مي شناسمش تا غمگين نباشد به ياد خالق نمي افتد

پس کینه ها را دور بریزیم و به هم عشق بورزیم آخه فقط عشق میمونه

پس بیا خوبی کنیم تا خوبی بمونه نه بدی

به گمانم زندگی چیزی جز تسلسل تلاش برای برقراری رابطه و شکست خوردن های پیاپی نیست که به وسیله

هنر دور نمایی زیباو قابل تحمل از آن می سازیم.

سعی کن تنها کسی را که در تنهاییت راه می دهی

 خدا

 باشد.    و سعی کن تنهاییت آنقدر بزرگ باشد که

خدا

 درآن جای گیرد

نمی دانم چرا تلخ است گفتارم

چرا می گویم از سختی

چرا می نالم از  دنیا

چرا اشکم ز تنهایی ست

نمی دانم چرا می سوزم از غربت

چرا می ترسم از صحبت

چرا از همنشینی ها گریزانم

چرا تنها و حیرانم

نمی دانم....... نمی دانم!!!!

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته بجاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

  زندگی حکایت  دو روزِخنده و گریه است       همواره  دست در دست داشتن، بی شبه است

عشق يعني خاطرات بي غبار دفتري از شعر و از عطر بهار

عشق يعني يك تمنا , يك نياز زمزمه از عاشقي با سوز و ساز

 عشق يعني چشم خيس مست او زير باران دست تو در دست او

عشق يعني ماتهب از يك نگاه غرق در گلبوسه تا وقت پگاه

 عشق يعني عطر خجلت عطرشور

 عشق گرمي دست تو در آغوش عشق

عشق يعني "بي تو هرگز ...پس بمان تا سحر از عاشقي با او بخوان

 عشق يعني هر چه داري نيم كن از برايش قلب خود تقديم كن

نميدانم پس  از مرگم  چه  خواهد شد نمي  خواهم دانم  كوزه گر  از خاك  اندامم چه خواهد ساخت  ولي آنقدر  مشتاقم كه از خاك  گلويم   سوتكي سازد گلويم سوتكي باشد به دست كودكي گستاخ و بازيگوش و او يك ريز پي در پي دم گرم خودش را در گلويم سخت بفشارد و خواب خفتگان خفته را آشفته سازد بدينسان بشكند هر دم سكوت مرگبارم را.......

 بيائيد زندگي را با ديگران تقسيم كنيم تا آنها هم لذت زندگي را بچشند

پس براي شفاي بيماران وآزادي زندانيان صلوات بلند ختم كن

                     ++++++++++++++++صلوات+++++++++++++